Introductie op Divina Tragedia, juni-12. Productie Fransje en Silvester Povel.

‘La Divina Tragedia’, een eigentijds antwoord op Dante’s ‘La Divina Commedia’ en zijn verbeelding van hel en paradijs. Een zoektocht naar zingeving in een wereld die zijn morele kompas verloren heeft.

‘La Divina Commedia’ is het middeleeuwse meesterwerk waarin de dichter Dante een spirituele reis maakt door het hiernamaals, het rijk van de doden. Dante gaat hierbij uit van de Christelijke geloofsleer. Hij daalt af naar de hel en beschrijft de verschrikkingen die de zondaars daar te verduren hebben en waar ze voor eeuwig gestraft worden. Dan klimt hij de Louteringsberg op en ontmoet de gestorvenen die nog hoop koesteren op het paradijs, en tenslotte belandt hij in de Hemel bij de engelen en de gelukzaligen en ziet hij zijn grote liefde terug, Beatrice.

Dit prachtige gedicht wordt ook gezongen. In Italië, in Verona, zagen we in 2011 de opera Divina Commedia die in de Arena werd opgevoerd voor wel 50.000 enthousiaste toeschouwers. Ook talrijke beeldende kunstenaars over de hele wereld werden door dit gedicht geïnspireerd , zoals Botticelli, Gustave Doré en Salvador Dali maar ook nu nog, zoals Juke Hudig. Maar wat Dante verbeeldt, daar wordt niet meer in geloofd. Voor veel mensen in de westerse maatschappij bestaat er geen hiernamaals, geen hel en geen hemel. Wat wij nog als kind geleerd hebben in de katholieke catechismus: ‘We zijn op aarde om God te dienen en hier en hiernamaals gelukkig te zijn’, wordt nauwelijks nog gehoord.

De meeste jeugd wordt zonder godsdienst opgevoed. De ontkerkelijking neemt toe. De hemel wordt ontbeeld. De verrezen Christus als verlosser van de mensheid is verdreven door de Paashaas met zijn mandje met eieren. Maar de tragedie is wel dat de huidige westerse maatschappij stuurloos is geworden en in morele ontreddering is achtergebleven. Overconsumptie, hedonisme, geld en seks, daar draait het om. Met groot technisch vernuft wordt een paradijs op aarde gebouwd waarin de mens steeds meer in een virtuele wereld woont, de aarde wordt uitgeput en de armoede blijft. Waarin de dood wordt uitgesteld door vaak onmenselijke medische ingrepen, maar nooit kan worden overwonnen. De paradox van de vooruitgang. Toch blijft de mens zoeken naar zingeving, naar een dimensie in het bestaan die boven hemzelf uitgaat.

Vandaar ons thema ‘La Divina Tragedia’.